Volwaardige voorstelling

Vrijdag had ik pas vanaf 13.00 uur de tijd om de hele voorstelling door te spelen.
Ik had mij gericht op het oefenen van 20 minuten met nieuwe spreekteksten voor het open podium: mijn try-out van een uur programma was ruim een maand geleden.

Om 19.00 uur kwam ik met mijn oudste zoon aan in het stille en donkere Camuz en begonnen we met de voorbereidingen, de soundcheck.
Nog één keer alle liedjes doorspelen.

Het was 20.20 uur, 10 minuten voor de voorstelling. Ik had geen idee hoeveel mensen er uiteindelijk zouden komen, er drong geen geluid door de deur.
‘Mag het open?’, vroeg de technische ondersteuner. Ik zei ‘Ja’ en ging bij de deur staan om het publiek te verwelkomen. Met een kus, want dat had ik beloofd.

Verheugd drong tot mij door hoeveel mensen er waren gekomen. Ik mocht spelen voor een goed gevulde zaal. Het werd door de uitbreiding met spreekteksten 2x 45 minuten met een pauze. De spreekteksten die nog maar net  klaar waren, voelden goed. Navraag leverde op dat niemand was opgevallen dat de gesproken teksten nieuw zijn.

Ik ben trots op mijn publiek, waarvan er zovelen wilden helpen met hun aanwezigheid om de voorstelling  door te laten gaan en spontaan ja zeiden. Een publiek dat mij goede feedback en tips heeft gegeven en een geweldige aanvulling voor mijn kattenverhaal.

Het is mijn eerste volwaardige voorstelling in theater geworden!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *